Co może zwrócić uwagę rodzica

  • nadwrażliwość na dźwięki, dotyk lub określone rodzaje jedzenia
  • trudności w koordynacji ruchowej — dziecko często się potyka, wpada na przedmioty
  • obniżone lub podwyższone napięcie mięśniowe
  • trudności w planowaniu aktywności ruchowej, na przykład przy ubieraniu się

Pojedyncze zachowanie z tej listy nie oznacza jeszcze zaburzeń przetwarzania sensorycznego. Jeśli jednak takich sygnałów jest kilka i utrudniają dziecku codzienność, warto je skonsultować.

Jak przebiega diagnoza

Diagnoza odbywa się zwykle na dwóch spotkaniach i kończy się opisem na piśmie. Składają się na nią:

  1. wywiad z rodzicami — przebieg ciąży, porodu, kolejne etapy rozwoju, przebyte choroby
  2. obserwacja spontanicznej i ukierunkowanej aktywności dziecka
  3. próby kliniczne — napięcie mięśniowe, koordynacja ruchowa, przetrwałe odruchy niemowlęce
  4. testy kliniczne u dzieci powyżej 4. roku życia — praksja, lokalizacja bodźca dotykowego, czucie ciała
  5. omówienie wyniku i programu terapii z rodzicami

Czy dziecko będzie się bało

Sala do diagnozy SI wygląda jak miejsce do zabawy: jest kolorowa, pełna sprzętu i pomocy. Terapeuci nie pracują w fartuchach, które dzieciom kojarzą się z gabinetem lekarskim. Dla większości dzieci pierwsze spotkanie jest po prostu ciekawe.

Diagnozę i terapię integracji sensorycznej mogą prowadzić wyłącznie terapeuci z odpowiednimi kwalifikacjami. Warto o nie zapytać w każdej placówce, do której się zgłaszasz — również w naszej.