Co może zwrócić uwagę rodzica
- nadwrażliwość na dźwięki, dotyk lub określone rodzaje jedzenia
- trudności w koordynacji ruchowej — dziecko często się potyka, wpada na przedmioty
- obniżone lub podwyższone napięcie mięśniowe
- trudności w planowaniu aktywności ruchowej, na przykład przy ubieraniu się
Pojedyncze zachowanie z tej listy nie oznacza jeszcze zaburzeń przetwarzania sensorycznego. Jeśli jednak takich sygnałów jest kilka i utrudniają dziecku codzienność, warto je skonsultować.
Jak przebiega diagnoza
Diagnoza odbywa się zwykle na dwóch spotkaniach i kończy się opisem na piśmie. Składają się na nią:
- wywiad z rodzicami — przebieg ciąży, porodu, kolejne etapy rozwoju, przebyte choroby
- obserwacja spontanicznej i ukierunkowanej aktywności dziecka
- próby kliniczne — napięcie mięśniowe, koordynacja ruchowa, przetrwałe odruchy niemowlęce
- testy kliniczne u dzieci powyżej 4. roku życia — praksja, lokalizacja bodźca dotykowego, czucie ciała
- omówienie wyniku i programu terapii z rodzicami
Czy dziecko będzie się bało
Sala do diagnozy SI wygląda jak miejsce do zabawy: jest kolorowa, pełna sprzętu i pomocy. Terapeuci nie pracują w fartuchach, które dzieciom kojarzą się z gabinetem lekarskim. Dla większości dzieci pierwsze spotkanie jest po prostu ciekawe.
Diagnozę i terapię integracji sensorycznej mogą prowadzić wyłącznie terapeuci z odpowiednimi kwalifikacjami. Warto o nie zapytać w każdej placówce, do której się zgłaszasz — również w naszej.