Sygnały, które warto skonsultować
- dziecko mówi wyraźnie mniej niż rówieśnicy albo nie mówi wcale
- nie rozumie prostych poleceń lub ma trudność z budowaniem wypowiedzi
- mówi niewyraźnie i otoczenie go nie rozumie
- ma trudności z gryzieniem, połykaniem albo oddycha przez usta
- utrzymuje wady wymowy, które nie ustępują z wiekiem
Konsultacja nie oznacza od razu terapii. Bardzo często kończy się informacją, że rozwój przebiega prawidłowo — i to też jest wartościowy wynik, bo zdejmuje niepokój z całej rodziny.
Co obejmuje diagnoza neurologopedyczna
Diagnoza odbywa się zwykle na jednym lub dwóch spotkaniach. Zaczyna się od rozmowy z rodzicami o przebiegu ciąży i porodu, kolejnych etapach rozwoju — ze szczególnym uwzględnieniem mowy — oraz o przebytych chorobach. Potem neurologopeda sprawdza:
- budowę i sprawność aparatu artykulacyjnego
- sposób połykania i sposób oddychania
- słuch fonematyczny, czyli rozróżnianie dźwięków mowy
- kinestezję artykulacyjną — czucie ułożenia narządów mowy
- artykulację poszczególnych głosek
- rozumienie wypowiedzi oraz tworzenie wypowiedzi słownych
Dlaczego bada się oddychanie i połykanie
Mowa powstaje na tym samym aparacie, którym dziecko oddycha i je. Utrwalony sposób oddychania przez usta albo nieprawidłowe połykanie potrafią utrzymywać wadę wymowy mimo regularnych ćwiczeń artykulacyjnych. Dlatego neurologopeda patrzy szerzej niż tylko na wymawianie głosek.
Co dostajecie po diagnozie
Diagnozę omawiamy z rodzicami i przekazujemy ją na piśmie razem z programem terapii. Jeśli w trakcie badania pojawi się podejrzenie trudności w przetwarzaniu bodźców słuchowych, zaproponujemy dodatkową ocenę — bywa, że to właśnie ona wyjaśnia, dlaczego dziecko słyszy dobrze, a mimo to nie rozumie.
Nie trzeba mieć skierowania ani opinii z poradni, żeby przyjść na konsultację logopedyczną.